Hoe een ijsbaan het sociale hart wordt voor het dorp en de hele gemeenschap!

Zaterdag 6 december, na een prachtige opening van de WinterMagie en de hand- en spandiensten die horen bij de opstart van een evenement loop ik de horecatent in voor een welverdiend kopje koffie. Naast de ingang staat een oudere mevrouw met haar rollator. Ze glimlacht van oor tot oor. Geniet u een beetje vraag ik… Ze vertelt mij dat haar kinderen en kleinkinderen verder weg wonen en dat het soms best alleen is. Daarom heb ik mijzelf voorgenomen iedere dag hier even een kopje koffie te halen en te genieten van de stralende gezichten van de kinderen. Dat doet mij zo goed. Een kleine brok in mijn keel ontstaat. Deze impact, nu al, had ik niet voorzien.

Terwijl we samen over de baan kijken zien we jongens van een jaar of 10-12 over de baan racen. Je weet wel die jeugd die alleen maar op de iPad en de spelcomputers zitten. Ze zijn niet van de baan af te slaan en wanneer de jongere kinderen doorkrijgen dat het erg gaaf is om geduwd te worden op een zeehondje door jongens die goed kunnen schaatsen, is het samenspel compleet. Al gierend gaan ze met elkaar de baan over. Op den duur moet zelfs de ijsmeester even zeggen dat het wat rustiger moet. Met een boks en tuurlijk meneer is dat helemaal geen probleem.

In de avond kom ik “aan de praat” met een Syrisch gezin. Met handen en voeten begrijpen we elkaar goed. Ze hebben allemaal nog nooit ijs gezien en vinden het geweldig. De oudste van 4 kinderen wordt wat overmoedig en maakt een val, waar hij vooral even van schrikt. Een mooie WinterMagie muts maakt het snel goed. Op maandag krijg ik van zijn juf een berichtje, een foto met de muts op. De andere kinderen in de klas zijn jaloers. Ze willen allemaal een muts, ik heb maar niet gezegd dat je daarvoor moet vallen, stuurt ze.

Niet veel later gebeurt er iets soortgelijks bij een Oekraïens gezin dat komt schaatsen. Voorzichtig stappen ze het ijs op, een beetje onwennig maar vol verwachting. Aan het einde van hun schaatsbeurt levert de moeder haar schaatsen in bij een van onze vrijwilligers. Ze pakt spontaan haar handen vast en zegt in gebroken Engels dat ze even nergens aan hoefde te denken, dat het voelde als een adempauze. Een moment om te genieten, samen met haar kinderen. Onze vrijwilliger slikt hoorbaar. Zulke gebaren zeggen meer dan woorden ooit kunnen.

De eerste week van de WinterMagie is magisch te noemen. Waarbij de kernploeg zich bedacht dat het een mooi evenement zou zijn voor gezinnen en dat er kinderen zouden komen schaatsen zien we zoveel meer. De vele vrijwilligers die allemaal een steentje en meer bijdragen. Als er iemand uitvalt is de shift direct weer opgevuld. Mensen blijven langer en als er hand en spandiensten gedaan worden dan weet de kernploeg dat vaak helemaal niet meer. Het wordt gewoon geregeld, door iemand die het evenement een warm hart toedraagt.

Wij zien meerdere ouderen een kopje koffie komen doen en herinneringen ophalen aan vroeger, toen er nog echt ijs was! We zien allerlei verschillende doelgroepen die zich met elkaar verbinden. De leerlingen van Het Noordik, die samen met de cliënten van Gewoon Bijzonder Twenterand de schooljeugd helpt bij het schoolschaatsen en dan ook allemaal zelf nog een rondje doen. We zien kinderen, waarvan er in de gemeenschap nog wel eens kritiek is op grote monden en doorzettingsvermogen, vallen en iedere keer weer opstaan en goed luisteren naar de ijsmeesters. We zien oma die vraagt of ze stiekem even in de rolstoel op het ijs mag en geduwd wordt door haar kleinzoon. Waarbij de hele familie stralend aan de kant staat omdat je dit samen mag beleven. We zien zoveel verschillende mensen naar de ijsbaan komen allemaal met het gevoel van Noaberschap.

WinterMagie is toegankelijk en dichtbij voor iedereen. We zien dat WinterMagie (en heel veel andere mooie evenementen in Vriezenveen) van Vriezenveen een toekomstbestendig dorp maakt met een sterke sociale basis! Waarbij we omzien naar elkaar en van Noaberschap meer maken dan een woord, maar echt een gevoel.